پریودنتیت

ژنژیویت درمان نشده می تواند به پریودنتیت تبدیل شود. با گذشت زمان، پلاک می تواند گسترش یابد و در زیر خط لثه رشد کند. سموم تولید شده توسط باکتری های موجود در پلاک، لثه ها را تحریک می کنند. سموم یک واکنش التهابی مزمن را تحریک می‌کنند که در آن بدن در اصل به سمت خود می‌چرخد و بافت‌ها و استخوان‌هایی که از دندان‌ها حمایت می‌کنند شکسته و از بین می‌روند. لثه ها از دندان ها جدا می شوند و پاکت هایی (فضاهای بین دندان ها و لثه ها) ایجاد می کنند که عفونی می شوند. با پیشرفت بیماری، پاکت ها عمیق می شوند و بافت لثه و استخوان بیشتری از بین می روند. اغلب، این فرآیند مخرب علائم بسیار خفیفی دارد. در نهایت، دندان ها ممکن است لق شوند و ممکن است مجبور به برداشتن شوند.

انواع مختلفی از پریودنتیت وجود دارد. رایج ترین آنها شامل موارد زیر است.

• پریودنتیت تهاجمی در بیمارانی رخ می‌دهد که در غیر این صورت از نظر بالینی سالم هستند. ویژگی‌های شایع شامل از دست رفتن سریع اتصال، تخریب استخوان و تجمع خانوادگی است.
• پریودنتیت مزمن منجر به التهاب بافت‌های نگهدارنده دندان، از دست رفتن پیشرونده اتصال و استخوان می‌شود. این شایع‌ترین شکل پریودنتیت است و با تشکیل پاکت و/یا تحلیل لثه مشخص می‌شود. در بزرگسالان شایع است ولی در هر سنی ممکن است رخ دهد. از دست رفتن اتصال معمولاً آهسته پیشرفت می‌کند، اما دوره‌های پیشرفت سریع نیز ممکن است رخ دهد.
• پریودنتیت به‌عنوان تظاهر بیماری‌های سیستمیک اغلب در سنین پایین شروع می شود. شرایط سیستمیک مانند بیماری قلبی، بیماری تنفسی و دیابت با این شکل از پریودنتیت مرتبط است.
• بیماری پریودنتال نکروزان عفونتی است که با نکروز بافت های لثه، رباط پریودنتال و استخوان آلوئولار مشخص می شود. این ضایعات بیشتر در افراد مبتلا به بیماری های سیستمیک مانند عفونت HIV، سوء تغذیه و سرکوب سیستم ایمنی مشاهده می شود.